Filmlezing: Streamingsdiensten: een vloek of een zegen voor de filmindustrie?

In de jaren ’50 zag de filmindustrie de komst van de televisie met wantrouwen tegemoet.

Maar al snel kwam de filmwereld tot de conclusie dat deze twee werelden prima naast elkaar konden bestaan.

Toen videotheken in de jaren ‘80 als paddenstoelen uit de grond kwamen zagen de filmstudio’s er wederom een concurrent bij komen, maar ook: een extra inkomstenbron.

De term ‘straight to video’ (nooit in de bioscoop gedraaid) associëren we misschien met inferieure titels, maar het was voor kleinere filmmakers ook een kans om een groter publiek te bereiken. En ook films die geflopt waren in de bioscoop kregen in de videotheek een tweede kans.  

Nu staan we voor de vraag wat de komst van streamingsdiensten als Netflix (ooit begonnen als online postorder-videotheek), HBO Max, Prime en Videoland voor filmmakers betekent? Old school romantici als Steven Spielberg en Martin Scorsese waren aanvankelijk sceptisch en vonden dat Netflix-films eigenlijk niet mee mochten dingen naar de Oscars - want dat was toch echt bedoeld voor ‘Echte Cinema’.

Maar er is in een paar jaar tijd veel veranderd, mede door de hoge kwaliteit van veel streamingproducties. De Golden Age of Television heeft er bovendien voor gezorgd dat grote namen niet langer hun neus ophalen voor televisieproducties. Tegenwoordig sluiten deze regisseurs en vele andere grote namen regelmatig lucratieve deals met deze diensten. Want hier zit op dit moment echt het grote geld en Netflix zou zelfs meer artistieke vrijheid garanderen dan Hollywood. Biedt dat nieuwe kansen?