Wachten op Godot

Het Nationale Theater - Erik Whien

Erik Whien regisseert opnieuw de theaterklassieker van Samuel Beckett

Grote Zaal Bestel
Meer info

Met Wachten op Godot komt ‘het beste toneelstuk aller tijden’ terug in de theaters. Geregisseerd door Erik Whien, dé Beckett-regisseur van deze tijd. Jaap Spijkers, Mark Rietman, Joris Smit en Bram Coopmans spelen in dit meesterwerk, dat eeuwig blijft intrigeren.

Absurditeit, bolhoeden en een boom
Twee mannen, Vladimir en Estragon, zitten op een landweg bij een boom. Ze wachten op een zekere Godot en doden hun tijd met grote vragen en kleine bezigheden. Ene Pozzo komt langs, die een andere man, Lucky, aan een touw meesleept.

Als zij na een wonderlijk gesprek weer vertrekken, valt er niets anders te doen dan verder te wachten. Ondertussen verstrijkt de tijd. Het wordt nacht, een nieuwe dag breekt aan. In onwetendheid blijven Vladimir en Estragon wachten, “want als hij komt, dan zijn we gered”.

Beckett-regisseur
In 2009 regisseerde Erik Whien Wachten op Godot, toen ‘zijn eerste Beckett’. De voorstelling werd lovend ontvangen. Na successen met Eindspel, Krapps laatste band en Happy Days zet hij na vijftien jaar opnieuw zijn tanden in dit poëtische, absurde en grappige toneelstuk.

Grote Zaal Bestel

Prijzen

1e rang - Normaal
€ 32,50
1e rang - CJP
€ 30,50
Ticketprijzen incl. € 1 transactiekosten.

Cast & Info

Regie Erik Whien
Spel Jaap Spijkers, Mark Rietman, Bram Coopmans en Joris Smit
Overige Samuel Beckett (tekst), Jacoba van Velde (vertaling)
Duur Circa 180 minuten incl. pauze
Ik wil Grote namen

Recensies

Beckett-specialist Erik Whien waagt zich voor de tweede keer aan klassieker Wachten op Godot. Het is een geslaagde revanche, met twee vertederende acteurs in de hoofdrol.

NRC

Grappig en troostrijk door subliem spel. (...) Rietman als Estragon imponeert vanaf de opening. (...) Ook Spijkers is ijzersterk.

Scènes

Slapstick, galgenhumor, het zit er in ruime mate in. Vooral acteur Mark Rietman als Estragon zorgt met zijn mimiek en stemgeluid geregeld voor hilariteit.

Nederlands Dagblad

Whien lijkt er bewust voor te hebben gekozen om de speelsheid en de humor in het stuk alle ruimte te geven.

Theaterkrant